«El romance de Astarté»: una historia de amor convertida en piedra

Una leyenda de amor y tragedia en los acantilados de Bares, entre el mar, la piedra y la tradición oral

X. M. FERRO FORMOSO

10/27/20263 min leer

Cando meu pai soubo do amor,
pechou portas, luz e día:
—Non será para un sen nome
a miña filla Astartía.

Mais baixou do monte escuro
a besta na que ninguén cría;
rachaba campos e valos,
roubaba o pan e a alegría.

Levaba nos cairos brancos
a carraxe da rebeldía,
e nos ollos unha noite
que ningún lume vencía.

—Quen matase ao monstro do monte
a miña man tomaría.

Subiu Adón pola fraga
sen máis compaña ca a vida,
co arco vello de freixo
e o noso amor por única guía.

No cantil atopou a besta,
onde a terra se rompía;
tensou a corda do arco e
buscou onde o sangue ardía.

Mais unha póla pequena
torceu a frecha ferida,
e o destino abriu os dentes
na boca daquel día.

Cantas veces te agardei,
cantas te agardaría,
co mar aberto nos ollos
e a morte na penedía.

Cantas veces te chamei,
cantas te chamaría,
preguntándolle ás mareas
se algún día volverías.

O mar gardou o teu nome,
o vento a túa ferida;
eu quedei mirando as ondas
por non morrer sendo viva.

Cantas veces te agardei,
cantas te agardaría,
ata facerme de pedra
na beira da noite fría.

Este verano presenté tres relatos al certamen #HoxeEscriboEn2026, organizado por Turismo de la Diputación de A Coruña. Uno de ellos, «O peite de prata», consiguió el tercer premio, una noticia que me hizo muchísima ilusión.

Pero lo curioso es que, de los tres relatos que envié, «O romance de Astarté» era mi favorito y por el que más apostaba. Pensaba que era el que más posibilidades tenía de conseguir algún reconocimiento y, al final, me equivoqué.

La historia está inspirada en la Muller Mariña de Bares, una curiosa formación rocosa situada en los acantilados de A Atalaia, en el municipio de Mañón, cuyo perfil recuerda el rostro de una mujer mirando hacia el mar.

Según la tradición, los antiguos marineros de la zona la consideraban una especie de faro espiritual. Su expresión y la forma en que las olas rompían contra la roca les servían para presagiar si el mar estaría en calma o si se aproximaba una tormenta.

Aquella imagen me llevó a imaginar la historia de Astarté, una princesa mora enamorada de Adón, un humilde cazador, y a construir alrededor de ambos una leyenda de amor, tragedia y espera eterna.

Pero lo que más disfruté fue componer un romance en verso e integrarlo dentro del relato, poniéndolo en boca de un abuelo que cuenta la historia a su nieta. Quería que sonase como esas viejas historias que se transmitían de generación en generación y que acababan formando parte de la tradición oral.

Fue todo un reto, pero también una de las experiencias de escritura con las que más he disfrutado.

Hoy me apetece compartir con vosotros «O romance de Astarté». Espero que disfrutéis leyéndolo tanto como yo disfruté escribiéndolo.

O romance de Astarté

O avó xa non está. Marchou. Cecais estea a mirarme agora dende ese mundo onde viven as historias que algún día me contou. Só ficou a súa voz rouca, gastada polo tabaco e curtida polo salitre de mil mareas. Aínda a escoito resoando nos meus ouvidos, coma cando eu lle pedía que me falase da muller de pedra que miraba cara ao mar.

—Míraa, Sabeliña —dicía o avó, colléndome a man e erguéndoa cara ao horizonte—. Ese penedo foi un día unha princesa moura.

Nas rochas da Atalaia eu apenas distinguía unha sombra. Teimaba en vela peitear cabelos que non existían, en adiviñar ollos onde só había ocos escuros e beizos onde o vento salgado quebrara a pedra. Daquela aínda non sabía que hai dores capaces de lle dar forma ao mundo; que o amor é inmortal e vive para sempre entre os penedos coma unha lingua antiga que xa ninguén entende.

Entón o avó baixaba a voz e pronunciaba o seu nome: Astarté de Bares, a Muller Mariña, princesa moura que vivira naquelas terras nos tempos en que os barcos marchaban ao sur co ventre cheo de estaño, ouro e prata, e regresaban con púrpura de Tiro, ánforas, contas de vidro e deuses enchoupados de salitre.

Mais Astarté non miraba aquelas alfaias. Só tiña ollos para Adón, un cazador pobre que tiña por herdanza un vello arco de freixo e un coitelo con mango de óso de balea. Coñeceuno un verán, cando el lle volvera unha prenda esquecida no areal de Vilela, co torso mollado polo mar e o cabelo louro revolto polo vento. Dende aquela, o amor medroulles por dentro como medran as raiceiras: ás escuras, en silencio, sen pedir permiso.

E neste punto da historia o avó calaba un intre, collía aire e mirando cara o mar recitaba:

Sígueme y apóyame en Facebook

Descubre los secretos que iré desvelando sobre mis novelas.

Contacta

info@ferroformoso.com

+34 698 14 88 90

© 2025. Todos los derechos reservados.

Cuéntame tus ideas, o llámame para concertar una presentación de mi libro en tu pueblo o ciudad.